Zamarzanie i przesuszanie się przypowierzchniowej warstwy gruntu zimą potrafi podnieść jego rezystywność wielokrotnie. W instalacjach TT (i w określonych warunkach IT) skutkuje to wzrostem rezystancji uziomu, pogorszeniem impedancji pętli uszkodzeniowej i ryzykiem niespełnienia wymagań samoczynnego wyłączenia zasilania (SWZ). W artykule pokazujemy, jak wykonać jesienno–zimowe mapowanie gruntu metodą Wennera, jak przełożyć wyniki na Zs i czasy wyłączeń, kiedy (i jak) korygować nastawy RCD/RCM oraz jakie „aktywne” technologie uziemień stabilizują parametry zimą. Dołączamy miniarkusz obliczeniowy oraz checklistę dla pomiarów w –10 °C.