Od redakcji 3/2018

I oklSzanowni Państwo,

zachęcam do sięgnięcia po 3. numer „Elektroinstalatora”. Przygotowaliśmy w nim wiele ciekawych informacji.

Pojęcie wewnętrzna linia zasilająca (wlz) pojawiło się w polskich przepisach i literaturze ponad 50 lat temu.

Więcej…

Wewnętrzne linie zasilające (WLZ)

FotKażdy budynek wyposażony jest w bezpieczną i prawidłowo funkcjonującą instalację elektryczną. Instalację tą można podzielić na kilka podstawowych elementów, do których należą: przyłącze, złącze, wewnętrzne linie zasilające, instalacje w pomieszczeniach ogólnego przeznaczenia oraz instalacje odbiorcze znajdujące się w poszczególnych mieszkaniach.

Nie ulega jednak wątpliwościom, że zawsze muszą być one wykonane zgodnie z obowiązującymi normami, przepisami i warunkami bezpieczeństwa. Poniższy artykuł poświęcono jednemu z członów instalacji elektrycznej, jakim jest wewnętrzna linia zasilająca (WLZ) – przedstawiono historię jej nazewnictwa, wytyczne i sposoby jej wykonywania.

Przed II wojną światową w Polsce zamiast pojęcia wewnętrznej linii zasilającej używano określenia „pion” lub „pion elektryczny”. Nazwa ta wywodzi się z dosłownego tłumaczenia nazw obcojęzycznych określających linię rozdzielczą, która w większości ułożona była w pionie. Przykładem może być termin „Steigleitung” pochodzący z języka niemieckiego i oznaczający pion. Innymi przykładami nazwy pion mogą być: colonne – z języka francuskiego, stupaćka – z języka czeskiego. Niestety, w języku angielskim, wśród określeń dotyczących elektroenergetycznych linii rozdzielczych – trunk line, trunk feeder, main feeder czy trunk circuit – nie wyróżniono osobną nazwą obwodów nazywanych „pionami”. W Polsce pod pojęciem „pion” rozumRysunekiano instalacje elektryczne wykonywane w budownictwie mieszkaniowym wielorodzinnym dotyczące głównej linii rozdzielczej magistralnej, ułożonej pionowo, w której nie dokonywano pomiaru energii, czyli przed pomiarem rozliczeniowym. Pojęcie pionu elektrycznego zaczęło zanikać w latach 50. XX wieku. Zastąpione zostało pojęciem wewnętrznej linii zasilającej, choć przywoływane jeszcze było w literaturze w 1968 r. w „Poradniku inżyniera elektryka”. Pojęcie „wewnętrzna linia zasilająca” pojawiło się w polskich przepisach i literaturze ponad 50 lat temu. Pierwsze definicje tego pojęcia odnotowano ok. 1960 r., a brzmiały one następująco:

  • wg PBUE 1962, rozdział XI, § 3 – wewnętrzna linia zasilająca (pion), zwana dalej w.l.z jest to linia dwuprzewodowa lub wieloprzewodowa łącząca urządzenie odbiorcze z przyłączem;
  • wg literatury –prof. K. Wołkowiński „Instalacje elektryczne”. Wydanie I. WNT Warszawa 1963 – wewnętrzna linia zasilająca (skrót w.l.z.) jest to linia dwu lub wieloprzewodowa, łącząca urządzenie odbiorcze ze złączem. Przewody w.l.z. łączy się zwykle z przewodami przyłącza w skrzynce, zawierającej główne zabezpieczenie i zwanej „złączem”;
  • wg PBUE 1977, zeszyt 9, § 1.5 – wewnętrzna linia zasilająca to linia przedlicznikowa łącząca instalację odbiorczą ze złączem bezpośrednio lub za pośrednictwem głównej rozdzielnicy.

Z powyższych definicji wynika, że za wewnętrzną linię zasilającą uznawano linię rozdzielczą, która usytuowana była przed rozliczeniowym pomiarem energii. Dla tego typu linii określano zasady jej wykonywania, tak aby uniemożliwić nielegalny pobór energii. Jeśli złącze umieszczone było w skrzynce na granicy posesji, to za wewnętrzną linie zasilającą uznawano kabel ułożony w ziemi.

Pełna wersja artykułu w czasopiśmie Ei 3/2018 oraz na portalu http://wirtualna-czytelnia.sigma-not.pl/wirtualna/start.xhtml

Wyszukiwarka

like Newsletter!

like Nowości!

quote Na skróty

like Najczęściej czytane!

like Polecamy!

Znajdź nas na facebooku!

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii.

Brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to. Czytaj więcej…

Zrozumiałem